Birna bloggar

Eins og flestir foreldrar vita má ekki líta af börnum eitt andartak því þá geta þau horfið. Í gær þegar ég, Gústi og Fredrik vorum á leiðinni í bæinn uppgötvaðist lítill strákur í strætó. Hann var þar um það bil tveggja ára, berfættur, með tómatsósu kringum munninn og McDonalds blöðru í hendinni og augsýnilega einn á ferð. Aumingja strætóstjórinn vissi ekki hvað hann ætti til ráða að taka svo hann kallaði á umferðastjórnina í gegnum talstöðina til að vita hvað hann ætti að gera. Til svars fékk hann að þar sem barnið væri í hans vagni bæri hann ábyrgð á barninu þar til löggan myndi mæta honum einhversstaðar á leiðinni. Það gefur auga leið að hann hefur engin tök á að hafa þann stutta hjá sér þannig að hann spyr hvort einhver geti haft hann hjá sér svo ég tók við honum þar sem við ætluðum niður í bæ og ég reiknaði með að löggan myndi koma á móts við hann þar. Þegar við keyrum af stað átti ég von á að barnið myndi reka upp skaðræðisöskur af hræðslu en það gerði hann ekki, ég sá þó hræðslu í augnaráðinu en þar sem hann virtist ekki skilja sænsku og tvímælalaust ekki íslensku heldur var harla lítið sem ég gat gert annað en að reyna að sjá til að honum liði vel á þessari ævintýraferð sinni. Það var 30 stiga hiti og sól úti og fullkomlega loftlaust inni í vagninum svo ég reyndi að fá smá loft með blaði. Mér varð hugsað til aumingja foreldranna, hugsið ykkur að týna tveggja ára barni sem getur ekki sagt nokkurn skapaðan hlut. Jæja þegar niður í bæ var komið var engin lögga á staðnum svo ég spurði strætóstjórann hvar þeir myndu mæta honum og þá kom í ljós að það yrði ekki fyrr en á endastöð svo hann sagði að hann ætlaði að reyna að fá aðra til að halda á stráknum það sem eftir væri leiðarinnar. Mér fannst að það væri ótækt með öllu þar sem ég var búin að sitja með hann í hálftíma að henda honum síðan á milli fullt af ókunnugu fólki hálftíma í viðbót svo ég spurði Freddan hvort það væri í lagi að við færum alla leið (honum líður ekki sérstaklega vel í bíltúrum) og honum fannst sjálfsagt að við myndum passa strákinn þangað til löggan tæki við. Þetta var heit og löng strætóferð en á leiðarenda var löggubíll og tvær löggur sem tóku þann stutta og komu honum í hendurnar á foreldrunum. Ég hringdi þegar ég kom heim til að vita hvernig hefði gengið og fékk þá að vita að hann hefði verið afhentur þeim kl. 14.46.

Við fórum síðan með strætó tilbaka í bæinn til að gera það sem ætlunin var frá upphafi.

Eftirfarandi grein var birt í sænsku dagblaði hér um daginn og datt mér í hug að deila henni með mér. Ég get sagt að grein þessi hefur skapað töluverða umræðu í blaðinu frá bæði konum og körlum, engin er þó sammála höfundi greinarinnar.

Pólsku konurnar kunna virkilega að klæða sig.

Aftur í Svíþjóð eftir nokkrar sumarleyfisvikur í grannlandi okkar Póllandi.Sem karlmaður, giftur maður, finnst mér að það sé unaðslegt að vera í Póllandi. Konurnar eru konur,vilja vera konur, klæða sig eins og konur. Þær vilja virkilega gera sig fallegar og klæða sig kvenlega, kjólar, pils, blússur, háhælaðir skór með fleiru. Þær mála sig til að verða svo fallegar sem mögulegt er. Þetta gildir í flestum af svokölluðum austantjaldslöndum og annars staðar í Evrópu.Ég fer inn til Gautaborgar og ber saman þær konur sem við höfum hér á landi: gallabuxur, gallabuxur, síðbuxur, þykkar peysur og úlpur, háir skór eða íþróttaskór, allt til þess að fela að þær tilheyri kyninu kona.Hvert er þjóðfélagið eiginlega á leiðinni, á Svíþjóð núna að vera land þar sem konurnar eiga að líkjast körlunum í öllu? Hvar er þörfin og óskin um að laða að sér hvort annað?Það er erfitt að trúa að pólítík liggi á bak við, Pólland hefur líka útivinnandi konur eins og hér og í meiri mæli með tvær vinnur, erfitt með leikskóla og svo framvegis.Ég held að við menn hér í þessu “stórkostlega” landi Svíþjóð séu farnir að þreytast á að allt sem oftar vera minntir á þetta með jafnrétti kynjanna, það er farið út í öfgar að við eigum að reyna að breyta arfi, umhverfi og menningu á milli kynjanna.Sjáið bara eldri sænskar bíómyndir, sjáið hvernig þau eru klædd og tala til hvers annars. Getum við ekki horfið tilbaka til þessa? Þá held ég að við fáum mildari og hlýrra andrúmsloft að lifa í, virðingu fyrir hvort öðru, kona þakkar karlmanni sem er kurteis og heldur opinni hurð fyrir hana, núna heyrist ekkert eða við fáum augnaráð sem segir “ég get þetta sjálf karlauli”.Ég hef persónulega hætt að vera kurteis, það gefur mér ekkert tilbaka.

Og allar kvenhetjur, þið ættuð að róast svolítið niður í baráttu ykkar, þið eruð ekki svo margar, en því miður hafið þið neikvæð áhrif á þeim mun fleiri.

Stórvinningur í tívolí 120 STYKKI af litlum dajm 3,6 kíló. Verð sennilega að fela + gefa eitthvað af þessu til að verja maga heimilsfólksins.

Hér um daginn þurfti bóndinn að vinna aðeins í Vimmerby sem er í Smálöndum. Þar sem þessi landshluti er ákaflega fallegur og mikið að sjá eins og þeir sem lesið hafa bækur Astrid Lindgren vita, skellti ég mér með bæði til að halda honum félagsskap og kanski komast í smá göngutúra. Nú hittist svo á að það er búið að rigna töluvert upp á síðkastið og þessi dagur var engin undantekning. Það rigndi þegar við fórum að heiman en þegar við komum til Vimmerby stytti upp smástund þannig að ég fékk klukkutíma göngutúr. Alveg mátulegt þar sem Júlli var akkúrat búinn með mælinguna þegar ég kom aftur að bílnum. Þá átti að halda á næsta stað og voru upplýsingarnar mataðar inn í þetta frábæra apparat sem á að sýna hvert leiðin liggur. Konukyndin í apparatinu upplýstir um að verið sé að reikna út leiðina og segir síðan hvert eigi að fara svolítið undarlegt að það ætti að vera 10 km þangað þar sem húsið átti að vera stutt frá þeim stað sem við vorum en bóndinn er mikið hrifinn af þessari þólinmóðu konu sem "alltaf" vísar á rétta leið. Ég spurði varlega hvort ekki gæti verið að það væru til tvær götur með sama heiti en það taldi hann að væri út í hött (hann þekkir greinilega ekki Smálendinga nógur vel, þeir eru ákaflega sparsamir og það er ódýrara að kaupa fleiri skylti með sama nafni en eitt og eitt). Eftir þessa 10 km erum við komin á leiðarenda en alls ekki þar sem við ættum að vera það sýndi sig nefninlega að það er til annað bæjarfélag sem heitir Södra Vi og það túlkaði konugreyið sem Södra Vimmerby. Ok tilbaka aftur og í þetta skifti komumst við á réttan stað. Nú rigndi eins og hellt væri úr fötu þannig að ég lét það ógert að fara í göngutúr og beið í bílnum og las þar svona æðislegt túristablað yfir Smálönd. Þar rakst ég á að í nágrenninu sé til 1000 ára gömul eik, heljarstór og sver svo mig langaði til að sjá þetta viðundur. Sagt og gert staðsetning var mötuð inn og svo var keyrt af stað. Þar sem við höfðum ekki neitt kort yfir svæðið urðum við að treysta því að apparatið leiddi okkur á réttar slóðir svo það var keyrt eftir lýsingum hennar í grenjandi rigningu á þröngum sveitavegum í skógum Smálanda. Eftir nokkuð marga kílómetra segir þessi frábæra konurödd: Eftir 200 metra beygið til hægri og þá eruð þér kominn á áfangastað. Þegar við komum þangað var enga stóra eik að sjá eins og sjá má á myndinni og staðurinn hét alls ekki Kville, að vísu er örugglega æðislegt að koma þangað í góðu veðri til að leyta að sveppum og bláberjum en ekki í því veðri sem var þá.

Einn hlut lærði ég af þessu, aldrei að treysta landafræðikunnáttu einhvers apparats og best er að hafa landakort í bílnum ef maður vill vita nokkurnveiginn hvar í landinu maður er.

Það var eins og öllu lofti og hugmyndunarflugi væri hleypt úr mér eftir gestaganginn þannig að það fórst alveg fyrir að koma mér að pára eitthvað niður.

Tengdó kom 3. júní og fór 17. júní. Yndislegur tími í alla staði og hún naut sín rosalega vel og ég held að okkur hafi tekist að sýna henni töluvert af fallegustu stöðunum hér í nágrenninu ásamt hluta af Noregi og Danmörku.

18. júni komu svo næstu gestir. Gamall vinur sem gengdi herskyldu á Íslandi 1977 hafði samband við okkur eftir 30 ár og vildi fá að koma í heimsókn með 16 ára dóttur sína og vera hjá okkur í 8 daga. Jen hafði aldrei farið út fyrir Bandaríkin og þar fyrir utan búa þau í Idaho á miðjum karföfluakri (næstum því). Þetta var mjög ánægjuleg heimsókn en það voru vissir erfiðleikar að halda tungumálunum aðskildum. Þar sem við tölum oftast íslensku okkar á milli en kærastan hans Gunnars er sænsk þá eru venjulega tvö tungumál í gangi hér og núna bættist allt í einu ameríska við. Heilinn á manni var kominn í einn hrærigraut á köflum. Það hefur reynst mér vel í gegnum árin að hugsa á því máli sem ég er að tala en það er ekkert náttúrulegt fyrir mig að hugsa á ensku og þar fyrir utan hef ég ekki haldið uppi samræðum í ensku í lengi tím og alls ekki leikið leiðsögumann með þeim útskýringum sem þarf. Skemmtilegast var þegar við komum niður í bæ og stelpan horfir heilluð í kringum sig, síðan varð henni að orði: veistu að þið eruð með hús hér sem eru eldri en landið mitt. Þannig hef ég aldrei hugsað um miðbæinn hér. Þar sem Jen hefur mikinn áhuga á listum og greinilega er ekkert mikið um söfn hjá þeim lá leiðin í listasafnið hér, þvílík upplifun fyrir hana það eina sem hún sagði þegar inn kom var VÁ! Þó þetta væri að vissu marki erfiður tími (Doug þagnaði aldrei nema þegar hann svaf) með hopp á milli mála þá var þetta mjög gaman.

Bæ í bili